درس اول : تعاون (فصل اول: تعاون)

همکاری و یاری رساندن به یکدیگر.

در کارهای نیک و پرهیزکاری، یکدیگر را یاری کنید؛ و در گناه و ستمکاری، همکاری نکنید.

یعنی اینکه اگر کسی کار ناپسند یا گناهی انجام می‌دهد، ما او را تشویق نکنیم یا طوری رفتار نکنیم که انگار با او موافق هستیم.

اظهار دوستی و محبت، همدلی و خوشحال کردن یکدیگر، هدیه دادن، کوشش برای ایجاد صلح و آشتی میان انسان‌ها، عیادت از بیمار، قرض دادن، رفع مشکلات مردم و یاری رساندن به آنها در گرفتاری‌ها، مشارکت کردن برای رفع نیازهای مالی فقرا، امر به معروف و نهی از منکر.

خانواده و خویشاوندان، مدرسه، محله، شهر و روستا یا اعضای جامعه.

باعث صمیمیت و محبت بیشتر بین اعضای خانواده می‌شود.

با اعضای خانواده خود، کمال همکاری را داشتند و در کارهایی مانند دوشیدن شیر چهارپایان، آسیاب کردن گندم و جو و نظافت خانه، همکاری می‌کردند.

در دین اسلام به محبت و توجه به همسایه سفارش بسیار شده است.

انفاق.

در قرآن کریم به انفاق، تأکید زیادی شده است و آیات فراوانی ما را به انفاق در راه خدا فرامی‌خوانند.

وقف از روزگاران بسیار قدیم در ایران وجود داشته است. افراد نیکوکار بناهایی مانند مدرسه علمیه، پل، کاروانسرا، آب‌انبار و حمام عمومی می‌ساختند تا مردم بتوانند از آنها استفاده کنند.

به اموال و دارایی‌هایی که وقف می‌شود، موقوفات می‌گویند و کسی حق تصرف در آنها را ندارد یعنی تا ابد باید به همان صورت که واقف معین نموده است، استفاده شود.

وقف گروهی یا خانوادگی.

هرگاه گروهی از مردم برای رفع نیازهای معیشتی و شغلی خود دور هم جمع شوند و بر طبق قانون تعاونی‌ها، در فعالیتی سرمایه‌گذاری و همکاری کنند و در سود و زیان آن شریک شوند، در واقع یک شرکت تعاونی تأسیس کرده‌اند.

هر کس با هر مقدار سرمایه (سهم) عضو شود، یک حق رأی دارد.