دو کس، رنجِ بیهوده بُردند و سعی بیفایده کردند: یکی آن که اندوخت و نخورد و دیگر آن که آموخت و نکرد:
علم، چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست، نادانی
یکی را گفتند: «عالم بیعمل، به چه مانَد؟»
گفت: «به زنبور بیعسل.»
لقمان را گفتند: «ادب از که آموختی؟»
گفت: «از بیادبان، هر چه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از آن پرهیز کردم».
مُشک آن است که خود ببوید؛ نه آنکه عطّار بگوید. دانا چون طَبلهی عطار است، خاموش و هنرنمای و نادان چون طَبلِ غازی، بلند آواز و میان تهی.
بحث و گفتگو
افزودن نظر