درس هفدهم : کار و تلاش

به راهی در، سلیمان دید موری

که با پای ملخ می‌کرد زوری

به زحمت، خویش را هر سو کشیدی

وزان بار گران، هر دَم خمیدی

ز هر گَردی، برون افتادی از راه

ز هر بادی، پریدی چون پَرِ کاه

چُنان بگرفته راه سعی در پیش

که فارغ گشته از هر کس، جز از خویش

به تندی گفت: «کای مسکین نادان

چرایی فارغ از مُلک سلیمان؟

بیا زین ره، به قصر پادشاهی

بخور در سفره‌ی ما، هرچه خواهی

چرا باید چنین خونابه خوردن

تمام عمرِ خود را بار بردن

رَه است اینجا و مردم رهگذارند

مبادا بر سرت پایی گذارند

مکش بیهوده این بارِ گران را

میازار از برای جسم، جان را

بگفت: «از سور، کمتر گوی با مور

که موران را، قناعت خوش‌تر از سور

نیفتد با کسی ما را سر و کار

که خود، هم توشه داریم هم انبار

مرا امید راحت‌هاست زین رنج

من این پای ملخ، ندهم به صد گنج»

گَرَت همواره باید کامکاری

ز مور آموز، رسم بُردباری

مَرو راهی که پایت را ببندند

مکن کاری که هُشیاران بخندند

گه تدبیر، عاقل باش و بینا

رهِ امروز را مسپار فردا

بکوش اندر بهارِ زندگانی

که شد پیرایه‌ی پیری، جوانی