در سرودۀ زیر، شاعر با لحنی سوگوارانه، حسرت و افسوس، و سوز و اندوه خود را نسبت به واقعۀ کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش بازگو میکند.
هنگام خوانش این اثر، به این حالت باید توجه کرد و با قرار دادن خود در آن حال و موقعیّت، متن را با لحن مناسب خواند.
شد چنان از تَفِ دل، کام سخنور، تشنه
که ردیف سُخنش آمده یک سر، تشنه
خشک گردید هم از دودِ دل و دیده، دوات
خامه با سوز، رقم کرد به دفتر تشنه
آه و افسوس از آن روز که در دشت بلا
بود آن خسروِ بی لشکر و یاور تشنه
با لب خشک و دل سوخته و دیدهٔ تر
غرقهٔ بحر بلا بود در آن بر تشنه
همچو ماهی که فُتد ز آب برون، آل نبی
میتپیدی دلشان، سوخته در بر تشنه
آل احمد همه عَطشان ز بزرگ و کوچک
نسل حیدر همه از اکبر و اصغر تشنه
تشنه لب کشته شود در لب شط از چه گناه
آنکه سیراب کند در لب کوثر تشنه؟
بُرد عبّاس جوان، ره چو سوی آب فرات
ماند بر یاد حسین تا صفِ محشر تشنه
گشت از کِلکِ «فدایی» چو دلش دود بلند
بر ورق کرد رقم، بس که مکرّر تشنه
بحث و گفتگو
افزودن نظر