درس سیزدهم : آشنای غریبان میلاد گل

لحن عاطفی: لحن عاطفی با احساسات، عواطف و خواست‌های انسان پیوند دارد و در پهنه‌های گوناگون نظم و نثر، خود را آشکار می‌سازد. این لحن، کاربرد گسترده‌ای در شعر دارد. خوانش متن با این لحن، با کشش آوایی و نرمی آهنگ کلام و تکیه و درنگ‌های مناسب همراه است و با عواطف و احساسات لطیف بازگو می‌شود.

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند

موج‌های پریشان تو را می‌شناسند

پرسشِ تشنگی را تو آبی، جوابی

ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند

نام تو رُخصت رویش است و طراوت

زین سبب برگ و باران، تو را می‌شناسد

هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی

هم تمام شهیدان تو را می‌شناسند

اینک ای خوب! فصل غریبی سرآمد

چون تمام غریبان تو را می‌شناسند

کاش من هم عبور تو را دیده بودم

کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسد

لحن شاد: در لحن شاد و شوق‌انگیز، شنونده به شادی و نشاط، فراخوانده می‌شود. پس آهنگِ خوانش، باید به گونه‌ای باشد که شنونده، شادابی و خوش‌خبری و بشارت را احساس کند و با حسّ و حال خواننده و متن، همراه شود.

میلادِ گُل و بهار جان آمد

برخیز که عید می‌کشان آمد

خاموش مباش زیرِ این خرقه

بر جهان جهان، دوباره جان آمد

گلزار ز عیش، لاله باران شد

سلطان زمین و آسمان آمد

آمادۀ امر و نهی و فرمان باش

هشدار که منجی جهان آمد