درس پانزدهم : میوه‌ی هنر

آن قصّه شنیدید که در باغ، یکی روز

از جورِ تَبَر، زار بنالید سپیدار

کز من نه دگر بیخ و بُنی ماند و نه شاخی

از تیشه‌ی هیزم شکن و ارّه‌ی نجّار

گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بس

کاین موسم حاصل بوَد و نیست تو را بار

تا شام، نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ، سحر، هیمه‌ی بسیار

دهقان چو تنور خود از این هیمه برافروخت

بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار

آوَخ که شدم هیزم و، آتشگر گیتی

اندام مرا سوخت چنین ز آتشِ اِدبار

خندید بر او شعله، که از دست که نالی؟

ناچیزی تو، کرد بدین گونه تو را خوار

آن شاخ که سر بر کشد و میوه نیارد

فرجام، به جز سوختنش نیست سزاوار

جز دانش حکمت نَبوَد میوه‌ی انسان

ای میوه فروش هنر، این دکّه و بازار

از گفته‌ی ناکرده و بیهوده چه حاصل؟

کردار نکو کن، که نه سودی ست ز گفتار

آسان گذرد گر شب و روز و مه و سالت

روز عمل و مزد، بوَد کار تو دشوار