حاتم طایی را گفتند: «از خود بزرگ همّتتر در جهان دیدهای یا شنیدهای؟»
گفت: «بلی؛ یک روز چهل شتر، قربانی کرده بودم اُمَرای عرب را؛ و خود به گوشهی صحرا، به حاجتی بیرون رفتم. خارکَنی را دیدم، پُشته فراهم نهاده.»
گفتم: «به مهمانی حاتم چرا نروی؛ که خَلقی بر سِماطِ او، گرد آمدهاند؟»
گفت: «هر که نان از عملِ خویش خورَد منّتِ حاتمِ طایی نبرد»
من او را به همّت و جوانمردی از خود، برتر دیدم.
حکایتی که خواندید، از کتاب «گلستان» سعدی است. سعدی اهل شیراز بود. او دوران کودکی و نوجوانی را در شیراز گذراند؛ امّا پس از آن به سفر رفت تا چیزهای بیشتری یاد بگیرد. ابتدا به بغداد رفت و در آنجا، تحصیلات خود را ادامه داد. بعد به جاهای دیگر مانند سوریه، لبنان و روم رفت. همچنین، برای زیارت خانهی خدا، به مکّه سفر کرد. سرانجام پس از سی و پنج سال سفر، به شیراز برگشت و از خاطراتش، حکایتها و شعرها نوشت. حاصلِ آن دو کتاب با ارزش «گلستان» و «بوستان» است. این کتابها از افتخارات فرهنگی و ادبی ما ایرانیان هستند.
سعدی با قرآن و احادیث نیز آشنایی کامل داشت. مردم کشور ما، از گذشته تاکنون، با آثار سعدی آشنا هستند و در سخن گفتن، از جملههای بسیار زیبای او استفاده میکنند. بسیاری از مردم دنیا نیز، آثار او را میخوانند و به آنها علاقه دارند.
اگر روزی به شیراز رفتی، حتماً به دیدنِ آرامگاهِ این نویسنده و شاعر بزرگ، برو.
بحث و گفتگو
افزودن نظر