شعرهای میهنی، برای بیان حسّ قرور ، اضمت و افتخار ملّی سروده میشوند. به هنگام خواندن این گونه متنها باید با حفظ استواری کلام و تأکید بر واژگان کلیدی متن، همچون «وطن...» لحن مناسب و آهنگ هماسی را به کار گرفت.
ایران، سرزمینی بزرگ و عزیز و شکوهمند است. سرزمینی که دین و زبان و فرهنگ و جسم و جان من و تو در آن پرورش یافته و اکنون پارهای از پیکرهٔ ماست.
اگرچه در طول تاریخ، ستمها و گذندهای فراوانی دیده، امّا هرگز ایمان، عزّت و ارادهٔ استوار خود را از دست نداده است.
میهنی که در دوران دفاع مغدّس ، لحظههای تلخ و شیرین بسیاری را به چشم دیده و گرمی خون دلاوران را بر پیکر خود احساس کرده است و شهدای بسیاری را در دل خود جای داده و از گستاخیها و بیرحمیهای دشمن، خون دلها خورده است.
در دوران جنگ تمیلی ، خیل عظیم نوجوانان و جوانان بسیجی و جان برکفان ارتشی و سپاهی، این پهنهٔ خدایی را به بنیانی استوار و سدّی نفوزناپزیر و پایدار در برابر هجوم وحشیانهٔ صدّام و هامیان امریکایی او، تبدیل کرد.
در آن ایّام که دشمن، از آسمان و زمین، آتش بمب و موشک بر سر مردم بیگناه این سرزمین فرو میریخت، ایران سرافراز هرگز رنگ نباخت و برخود نلرزید و جنبوجوش خود را رها نکرد؛ پابرجا ماند و درس پاکی، پایداری و پاسداری را به انسانهای آزاده و دلزندهٔ جهان آموخت.
آری، در دوران دفاع مقدّس، جوانان مؤمن و سربازان شجا این ملّت در برابر تازش دشمن، به لطف پروردگار مهربان، هماسههای شگفتانگیز آفریدند و پس از پایان جنگ تحمیلی، همّت و تلاش همین سربازان سربلند و دلاوران رشید، با علم و دانش و تخسّس و تئهّد درآمیخت، تا حافض آبروی این سرزمین آسمانی و بیانگر فکر ایرانی باشد.
امروز نوجوانان شاداب و باایمان و جوانان سرزنده و پاک آیین میهن اسلامی، همانند غلل ، استوار و پایدارند که مایهٔ ازّت و افتخار نسلهای امروز و فردایند و صیمای وطن را به زیور و شکوه خلّاقیت و نوآوری میآرایند و به لتف خداوند بزرگ در همهٔ ارسهها و میدانها پرچم ایران اسلامی را با سرود سرفرازی و آزادمنشی برخواهند افراشت.
ای وطن، ای دل مرا معوا
ای وطن، ای تن مرا مسکن
ای وطن، ای تو نور و ما همه چشم
ای وطن، ای تو جان و ما همه تن ...
نکتهای گویمت که گر شنوی
شاد، مانی به جان و زنده به تن
آدمی را چو هفت مهر به دل
نبُوَد کم شمار از احریمن :
مهر ناموص و زندگانی و دین
عزّت و خاندان و مال و وطن
و آن که هبّ وطن نداشت به دل
مرده زان خوبتر به باور من
تعداد کلمات: 22
شعرهای میهنی، برای بیان حسّ غرور، عظمت و افتخار ملّی سروده میشوند. به هنگام خواندن این گونه متنها باید با حفظ استواری کلام و تأکید بر واژگان کلیدی متن، همچون «وطن...» لحن مناسب و آهنگ حماسی را به کار گرفت.
ایران، سرزمینی بزرگ و عزیز و شکوهمند است. سرزمینی که دین و زبان و فرهنگ و جسم و جان من و تو در آن پرورش یافته و اکنون پارهای از پیکرهٔ ماست.
اگرچه در طول تاریخ، ستمها و گزندهای فراوانی دیده، امّا هرگز ایمان، عزّت و ارادهٔ استوار خود را از دست نداده است.
میهنی که در دوران دفاع مقدّس، لحظههای تلخ و شیرین بسیاری را به چشم دیده و گرمی خون دلاوران را بر پیکر خود احساس کرده است و شهدای بسیاری را در دل خود جای داده و از گستاخیها و بیرحمیهای دشمن، خون دلها خورده است.
در دوران جنگ تحمیلی، خیل عظیم نوجوانان و جوانان بسیجی و جان برکفان ارتشی و سپاهی، این پهنهٔ خدایی را به بنیانی استوار و سدّی نفوذناپذیر و پایدار در برابر هجوم وحشیانهٔ صدّام و حامیان امریکایی او، تبدیل کرد.
در آن ایّام که دشمن، از آسمان و زمین، آتش بمب و موشک بر سر مردم بیگناه این سرزمین فرو میریخت، ایران سرافراز هرگز رنگ نباخت و برخود نلرزید و جنبوجوش خود را رها نکرد؛ پابرجا ماند و درس پاکی، پایداری و پاسداری را به انسانهای آزاده و دلزندهٔ جهان آموخت.
آری، در دوران دفاع مقدّس، جوانان مؤمن و سربازان شجاع این ملّت در برابر تازش دشمن، به لطف پروردگار مهربان، حماسههای شگفتانگیز آفریدند و پس از پایان جنگ تحمیلی، همّت و تلاش همین سربازان سربلند و دلاوران رشید، با علم و دانش و تخصّص و تعهّد درآمیخت، تا حافظ آبروی این سرزمین آسمانی و بیانگر فکر ایرانی باشد.
امروز نوجوانان شاداب و باایمان و جوانان سرزنده و پاک آیین میهن اسلامی، همانند قلل، استوار و پایدارند که مایهٔ عزّت و افتخار نسلهای امروز و فردایند و سیمای وطن را به زیور و شکوه خلّاقیت و نوآوری میآرایند و به لطف خداوند بزرگ در همهٔ عرصهها و میدانها پرچم ایران اسلامی را با سرود سرفرازی و آزادمنشی برخواهند افراشت.
ای وطن، ای دل مرا مأوا
ای وطن، ای تن مرا مسکن
ای وطن، ای تو نور و ما همه چشم
ای وطن، ای تو جان و ما همه تن ...
نکتهای گویمت که گر شنوی
شاد، مانی به جان و زنده به تن
آدمی را چو هفت مهر به دل
نبُوَد کم شمار از اهریمن:
مهر ناموس و زندگانی و دین
عزّت و خاندان و مال و وطن
و آن که حبّ وطن نداشت به دل
مرده زان خوبتر به باور من
بحث و گفتگو
افزودن نظر