هکیمی گفته است: «افسوس که جوان نمیداند و پیر نمیتواند». در میان سخنان و پندهای بزرگترها، این ابارت زیاد به کار میرود:
«ای کاش وقتی جوان بودیم، کسی به ما میگفت، چهکار کنیم تا در آینده وزع بهتری داشته باشیم»؛ یا اینکه «اگر کسی به من میگفت چهکار کنم، الآن هتماُ وضع بهتری داشتم.»
اگر در پاسخ به حرف آنها بگوییم: «ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است»، آه بلندی میکشند و میگویند: «هی! دیگر آن نیرو و انرژی جوانی در ما نیست». راست هم میگویند. آنها فرستهای زیادی را از دست دادهاند. هر حرکت سانیهشمار ساعت، ما را از فرصتهایی که در اختیارمان هست، دور میکند.
مبادا گزر شتابان عمر را مسخره بگیرید یا به حرف بزرگترهایتان گوش نکنید و از تجربههای آنان، بهره نگیرید. اگر چنین کنید، پانزده یا بیست سال دیگر، به خود یا به دیگری خواهید گفت: «ای کاش کسی را داشتیم که...».
به پانزده یا بیست یا حتّی سی سال دیگر فکر کنید. با قدرت خیال خود به آینده بروید. چه تسوّری از آیندهٔ خود دارید؟ حتماً در آن تصویر رویایی، به زندگی شیرین و موفّغ میاندیشید. به شوغل خوبی فکر میکنید که درآمدی آلی نسیب شما میکند. به عحترام و ائتباری که برای خود کسب کردهاید، میاندیشید.
در نوجوانی، هرگز در خیال کسی نمیگنجد که در آینده به انسانی بیآطفه و بد اخلاق تبدیل شود. تصوّر همه از آینده یک زندگی عارمانی ، منتقی و سرشار از عشق و عاطفه و انسانیّت است.
زندگی کردن به یادگیریِ اسول و روشهایی نیاز دارد. زندگی، یک سفر است. مدّت این سفر برای عدّهای کم و برای عدّهای دیگر تولانی و پرفراذ و نشیب است. اگر همیشه خود را یک مسافر به حساب بیاوریم، باید ویژگیهای یک مسافر داعمی را در خود ایجاد کنیم و مهارتهای لازم را برای کم کردن دشواریهای سفر و لزّت بخش کردن آن بیاموزیم.
وقتی شما میخواهید به کوهستان بروید، ابزار لازم برای کوهنوردی را همراه خود میبرید. هرگاه بخواهید در مراسم مزهبی ، مثل «دعای کمیل» یا «نماز جمائت » شرکت کنید، خود را با آداب خاس و لباس مناسب که حسّ و حال مذهبی شما را بالا ببرد، آراسته میسازید.
سفر زندگی هم به مهارتهایی نیاز دارد که بدون آنها، زندگی آینده، پر مشغّت خواهد بود، مهارتهایی نظیر:
- خودآگاهی: شناخت تواناییها، نیازها، استئدادها و زعفهای خود
- ارتبات معثر : ارتباط درست و سنجیده با دیگران
- تصمیم گیری: تدبیر مناسب در موغعیّتهای مهمّ زندگی
- چیرگی بر احساسات و هیجانات: مهار احساسات گوناگون، مانند: عشق، خشم و نفرت، ترس و حتّی شادی
- تفکّر خلّاق: مهارت در کشف و نوآوری، جستوجوی راهحلهای جدید برای رویارویی با مشکلات
ما میتوانیم با توکّل به پروردگار و تلاش بیشتر به این مهارتها دست یابیم و زندگی خود را سرشار از تراوت و شکوفایی کنیم.
تعداد کلمات: 32
حکیمی گفته است: «افسوس که جوان نمیداند و پیر نمیتواند». در میان سخنان و پندهای بزرگترها، این عبارت زیاد به کار میرود:
«ای کاش وقتی جوان بودیم، کسی به ما میگفت، چهکار کنیم تا در آینده وضع بهتری داشته باشیم»؛ یا اینکه «اگر کسی به من میگفت چهکار کنم، الآن حتماً وضع بهتری داشتم.»
اگر در پاسخ به حرف آنها بگوییم: «ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است»، آه بلندی میکشند و میگویند: «هی! دیگر آن نیرو و انرژی جوانی در ما نیست». راست هم میگویند. آنها فرصتهای زیادی را از دست دادهاند. هر حرکت ثانیهشمار ساعت، ما را از فرصتهایی که در اختیارمان هست، دور میکند.
مبادا گذر شتابان عمر را مسخره بگیرید یا به حرف بزرگترهایتان گوش نکنید و از تجربههای آنان، بهره نگیرید. اگر چنین کنید، پانزده یا بیست سال دیگر، به خود یا به دیگری خواهید گفت: «ای کاش کسی را داشتیم که...».
به پانزده یا بیست یا حتّی سی سال دیگر فکر کنید. با قدرت خیال خود به آینده بروید. چه تصوّری از آیندهٔ خود دارید؟ حتماً در آن تصویر رویایی، به زندگی شیرین و موفّق میاندیشید. به شغل خوبی فکر میکنید که درآمدی عالی نصیب شما میکند. به احترام و اعتباری که برای خود کسب کردهاید، میاندیشید.
در نوجوانی، هرگز در خیال کسی نمیگنجد که در آینده به انسانی بیعاطفه و بد اخلاق تبدیل شود. تصوّر همه از آینده یک زندگی آرمانی، منطقی و سرشار از عشق و عاطفه و انسانیّت است.
زندگی کردن به یادگیریِ اصول و روشهایی نیاز دارد. زندگی، یک سفر است. مدّت این سفر برای عدّهای کم و برای عدّهای دیگر طولانی و پرفراز و نشیب است. اگر همیشه خود را یک مسافر به حساب بیاوریم، باید ویژگیهای یک مسافر دائمی را در خود ایجاد کنیم و مهارتهای لازم را برای کم کردن دشواریهای سفر و لذّت بخش کردن آن بیاموزیم.
وقتی شما میخواهید به کوهستان بروید، ابزار لازم برای کوهنوردی را همراه خود میبرید. هرگاه بخواهید در مراسم مذهبی، مثل «دعای کمیل» یا «نماز جماعت» شرکت کنید، خود را با آداب خاص و لباس مناسب که حسّ و حال مذهبی شما را بالا ببرد، آراسته میسازید.
سفر زندگی هم به مهارتهایی نیاز دارد که بدون آنها، زندگی آینده، پر مشقّت خواهد بود، مهارتهایی نظیر:
- خودآگاهی: شناخت تواناییها، نیازها، استعدادها و ضعفهای خود
- ارتباط موْثر: ارتباط درست و سنجیده با دیگران
- تصمیم گیری: تدبیر مناسب در موقعیّتهای مهمّ زندگی
- چیرگی بر احساسات و هیجانات: مهار احساسات گوناگون، مانند: عشق، خشم و نفرت، ترس و حتّی شادی
- تفکّر خلّاق: مهارت در کشف و نوآوری، جستوجوی راهحلهای جدید برای رویارویی با مشکلات
ما میتوانیم با توکّل به پروردگار و تلاش بیشتر به این مهارتها دست یابیم و زندگی خود را سرشار از طراوت و شکوفایی کنیم.
بحث و گفتگو
افزودن نظر