صدای باد میآید. باران بر بامهای سُفالی میبارد. پرنده، آوازی دلنشین میخوانَد. بهترین سرودها و نغمههای طبیعت، اطرافم را پُر کرده است. سرودِ آبشار، موسیقی جویبار، نغمهی پرندگان ... .
چقدر سخت است که همهی صداها را میشنوم؛ امّا صدای تو را نمیشنوم!
دریا آبی و بیانتهاست. سبزی درختها زیباست. پَرهای رنگارنگ پرندگان، چشمنواز است. کوه، بلند و استوار است.
چقدر سخت است که همه چیز و همه کس را میبینم؛ امّا تو را نمیبینم!
بوی گل، اطرافم را پُر کرده است. هر جا که میروم، بوی بهترین عطرها را حس میکنم. بوی سبزه، بوی نرگس، بوی یاس، بوی نان بِرِشته، بوی سیبهای سرخ و سبز، بوی خاک بارانخورده، بوی زعفران و ریحان ... .
چقدر سخت است که این همه را حس میکنم؛ امّا بوی تو را حس نمیکنم!
ای بهترین صدا، ای زیباترین دیدنی، ای خوشبوترین، ای عزیزترین غایب، بیا!
تو آفتابِ وفایی، خدا کند که بیایی
فروغ دیدهی مایی، خدا کند که بیایی
بحث و گفتگو
افزودن نظر